ادبیات فارسی در دوره اسلامی بعد از وقفه کوتاهی از قرن های ابتدایی دوره اسلامی و با اضافه کردن الفبای عربی شکل گرفت و در اصل تفاوت چندانی با ادبیات قبل از اسلام نداشت. شروع رسمی این ادبیات از دوره سامانی بود و به فارسی دری شهرت داشت. این ادبیات را به طور کلی می توان به دو نوع شعر و نثر تقسیم کرد.
تیراژ یا شمارگان تعداد نسخه هایی از یک کتاب، مجله، فیلم یا روزنامه است که به صورت یکجا چاپ و منتشر می شود. از میزان تیراژ کتاب در هر کشور می توان میزان مطالعه هر کشور را فهمید. در چند سال اخیر تیراژ کتاب ها سیر نزولی داشته است و حتی برخی کتاب ها با تیراژ 50 جلد نیز چاپ شده اند.
بسیاری از عادت های ما در دوران کودکی و نوجوانی شکل می گیرند. بنابراین برای بهتر شدن سطح مطالعه کشور باید کودکان و نوجوانان را ترغیب به کتاب خواندن کنیم. در اینجا چند روش برای این مسئله ارائه خواهیم داد.
ادبیات بومی یا اقلیمی مختص منطقه و یا کشور خاصی است که از درون آن سرزمین به وجود آمده است و ساکنان آن منطقه قادر به درک آن هستند. در این ادبیات اصطلاحات، گویش ها، موقعیت جغرافیایی، اوضاع معیشت مردم با هم مشترک است.
این نوع داستان نویسی با گسترش ارتباطات ایران و اروپا در ایران رایج شد. همچنین از دلایل رواج رمان نویسی در ایران می توان به ورود صنعت چاپ و تاسیس مطبوعات و رواج ترجمه های مختلف در قرن نوزدهم اشاره کرد. از اولین رمان های آن دوره می توان به امیرارسلان نامدار و سیاحتنامه ابراهیم بیگ اشاره کرد.